برای تو مینویسم که میای سر میزنی ببینی من چیزی نویشتم یا نه

   ولی هیچی نمیگی

     یه حرفایی هست که ممکنه آدم روش نشه بزنه

     ولی اگه تو دلت بمونه یه عقده میشه

      پس بیا دردو دلمو بخون

     این درد دل منه

    زنگ آخر دانشگاه تموم شدو همه کتاب و دفتر و جمع کردن و واسه ادامه رفتن

  همه شاد از اینکه حالا برن خونه

  خوب چیزی نیست که اونا رو برنجونه

  ولی خونه واسه من بود یه جوره دیگه

  حسام داستانشو اگه بتونه میگه

  تو دلم به بچه ها گفتن خوشبحالتون

   شما باید بریدو الان درس بخونیدو بعد بشینید به تماشای تلویزیون

         بعد موقع تنهاییتون عشقتون بهتون مینازه

        پس شما فردا سره حالید سره کلاسه درس

ولی من نمیخوام که برم خونه

واسه چی برم حالا که دلم خونه

وقتی که دردا منو دوره کردن

مثل طناب دار پیچیدن به دوره گردن

تو اتاقی که حسام از گریه غش کرد

نمیخواست برگرده  یعنی باید صبر کرد ؟

تا کی ؟

کی به داده این حس برسه ؟

وجوده من پره از درد و استرسه

هر چی داد و فریاد زدمو هر چی اشک

انگار صدام میپیچید به خودم بر میگشت

تو خونه و خیابون حتی هنگامه درس تو فکره اینکه بر میگرده ؟ ! ؟

یا فکره اینکه

فردا تو کوچشون چطور باید ۸ ساعت رو بکوب بشینم

تا عشقمو از راهه دور فقط ۲ نظر ببینم

مهم نبود ببینم ازش برخورده خشک

مهم این بود که جوونیه منو شیرین کشت

نمیخوام بمیرم آخه شیرینی جونه آدمه

دلیله من واسه زندگی عشقمه

عشقی که داشتیم ولی دشمنا نزاشتن

نترس عشق    تورو واسه درد انتخاب کنه

چون این دردا قبلا رو حسام امتحان شده

واسه شیرین بودم مثله موشه آزمایشگاه

نتیجه ها روبرو شده انگار با اشکال

مشکلاتی که مینویسم تا یه گوشه ی دردم جبران شه

نمی خوام دنباله سوژه بگردم

سوژه زندگیمه که من شدم یه سره ویران

ولی مهم اینه هنوز هستم عاشقه شیرین

 کمره من زیره این بار خمیده شد

آره من به برگشتنش اعتقاد دارم

آخه عشق و احساسشم به من اعتماد دارن